http://oasis77.blogfa.com/ در معماری، طنز، ادبیات، هنر و نوشته هایی انتقادی، اجتماعی fa blogfa.com Fri, 04 Dec 2009 14:40:30 GMT http://oasis77.blogfa.com/post-385.aspx  </P> <P>سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت<BR>سر ها در گريبان است<BR>کسی سر بر نيارد کرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را<BR><BR>نگه !<BR>جز پيش پا را ديد نتواند !<BR>که ره<BR>تاريک و لغزان است <BR><BR>و گر دست محبت سوی کس يازی <BR>به اکراه آورد دست از بغل بيرون<BR>که سرما سخت سوزان است<BR><BR>نفس کز گرمگاه سينه می آيد برون <BR>ابری شود تاريک <BR>چو ديوار ايستد در پيش چشمانت<BR>نفس کاين است<BR>پس ديگر چه داری چشم ز چشم دوستان دور يا نزديک ؟<BR><BR>مسيحای جوانمرد من !<BR>ای ترسای پير ييرهن چرکين !<BR>هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آي ... !<BR>دمت گرم و سرت خوش باد !<BR>سلامم را تو پاسخ گوی ! <BR>در بگشای !<BR><BR>منم من ميهمان هر شبت<BR>لولی وش مغموم<BR>منم من سنگ تيپا خورده ی رنجور<BR>منم دشنام پست آفرينش !<BR>نغمه ی ناجور !<BR><BR>نه از رومم نه از زنگم همان بی رنگ بی رنگم <BR>بيا بگشای در <BR>بگشای<BR>دلتنگم<BR><BR>حريفا ! ميزبانا !<BR>ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج مي لرزد<BR>تگرگي نيست مرگي نيست<BR>صدايي گر شنيدي صحبت سرما و دندان است<BR><BR>من امشب آمدستم وام بگذارم<BR>حسابت را کنار جام بگذارم<BR>چی می گويی که بيگه شد سحر شد بامداد آمد<BR><BR>فريبت می دهد بر آسمان اين سرخی بعد از سحر گه نيست<BR>حريفا !<BR>گوش سرما برده است اين ! <BR>يادگار سيلی سرد زمستان است<BR><BR>و قنديل سپهر تنگ ميدان<BR>مرده يا زنده<BR>به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود پنهان است<BR><BR>حريفا رو چراغ باده را بفروز <BR>شب با روز يکسان است !<BR><BR>سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت<BR>هوا دلگير ، در ها بسته ، سرها در گريبان<BR>دست ها پنهان<BR>نفس ها ابر ، دلها خسته و غمگين<BR>درختان اسكلت هاي بلور آجين<BR>زمين دلمرده ، سقف آسمان كوتاه<BR>غبار آلوده مهر و ماه<BR>زمستان است .<BR></P> <P dir=rtl><STRONG>زنده یاد مهدی اخوان ثالث (م.اميد)</STRONG></P> <P dir=rtl>تهران ، ديماه 1334</P> <P dir=rtl> </P> Fri, 04 Dec 2009 14:40:30 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=oasis77&postid=385 oasis77 http://oasis77.blogfa.com/post-385.aspx http://oasis77.blogfa.com/post-383.aspx   <P></P> <P>سرد است...</P> <P>به شدت سرد... </P> <P>هیچ تن پوشی گرمی بخش نیست...</P> <P> آبشاری از سرما، </P> <P>از شانه هایم پایین می ریزد، تا مغز استخوانهایم می دود... </P> <P>سرد است... سرد...</P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> Wed, 02 Dec 2009 22:28:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=oasis77&postid=383 oasis77 http://oasis77.blogfa.com/post-383.aspx http://oasis77.blogfa.com/post-382.aspx   <P></P> <P>به نظر شما چرا <A href="http://www.tabnak.ir/fa/pages/?cid=75402" target=_blank>محمدعلی رامین</A> یکی از شیفتگانِ ذوب در احمدی نژاد! در ختم علی کردان به جای کفش نایلکس پوشیده است؟!</P> <P>                <IMG alt="" src="http://www.tabnak.ir/files/fa/news/1388/9/10/43633_657.jpg" border=0></P> <P> </P><A href="http://www.tabnak.ir/fa/pages/?cid=75402"></A> Tue, 01 Dec 2009 16:03:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=oasis77&postid=382 oasis77 http://oasis77.blogfa.com/post-382.aspx http://oasis77.blogfa.com/post-381.aspx   <P></P> <P>واقعا حیرت انگیز است این فنچ کوچکی که اندازه اش از کف دست هم کوچکترست، از پشت این پنجره های بسته و پرده های کشیده شده، چگونه می فهمد سحر است و تا اذان صبح، نیم ساعتی بیشتر باقی نمانده و هر روز سحر پیش از اذان با صدای ظریف چهچه مانندی شروع می کند به خواندن... </P> <P> </P> <P>                                              <IMG alt="" hspace=0 src="http://i36.tinypic.com/keukog.jpg" align=baseline border=0></P> <P><FONT color=#666666>پی نوشت:</FONT></P> <P><FONT color=#666666>این عکس را چند سال پیش از فنچهای عزیزم گرفتم متاسفانه فنچ ماده همان که سفید رنگ است ۲۳ آذر سال گذشته از پیش ما رفت هنوز صدای آخرین ناله هایش در گوشم هست و بدن سرد و بی جان و نحیفش که تا صبح کنارم بود...</FONT> <A href="http://oasis77.blogfa.com/post-158.aspx" target=_blank>اینجا</A> <FONT color=#666666>بیشتر راجعش نوشته ام.</FONT></P> <P> </P> <P> </P> Mon, 30 Nov 2009 01:51:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=oasis77&postid=381 oasis77 http://oasis77.blogfa.com/post-381.aspx http://oasis77.blogfa.com/post-380.aspx   <P></P> <P>به هریک از خانه های مجلل خیابانهای اطراف که نگاه می کنم می بینم ساکنان این خانه ها اگر نگوییم هر روز، دستِ کم چهار پنج روز از هفته، غذاهایشان جوجه کباب و ماهی و مرغ بریان و کباب برگ و کله پاچه و غذاهایی چرب و لذیذست، بعد می بینم بچه گربه ای که از پارکینگ این خانه بیرون می آید از شدت بی غذایی چشمهایش بسته شده، دو پاره استخوان است و قادر نیست راه برود! واقعا نمی فهمم چرا این آدمها ترجیح می دهند استخوانهای اضافی غذا و پوست مرغ و ماهی را در سطل آشغال بریزند اما جلوی یک حیوان گرسنه نگذارند، خسیسی تا کجا؟! حتی ته ماندهء بشقابهایشان را از این زبان بسته ها دریغ می کنند یکبار به دختر شیک پوشی که از چنین خانه ای بیرون می آمد گفتم ازتون خواهش می کنم گاهی اضافهء غذایتان را بگذارید برای این بچه گربه ها، من گاهی می بینمشان و اینها خیلی بی پناهند، گفت: "گربه ها زیاد شده اند بزرگ می شوند اندازهء خرس! از گرسنگی بمیرند بهترست!!!" سکوت کردم اما دوست داشتم به او می گفتم کاش به جای این حیوانات بی پناه و زیبا، آدمهای مصرف گرای بی مصرف می مُردند!</P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P><FONT color=#666666>پی نوشت:</FONT></P> <P><FONT color=#666666>قرار بود بر اساس یک قرار وبلاگی از عید قربان بنویسم، گرچه مضمون، در ذهن و کلمات، بر لبم هستند، دست و دلم به نوشتن نمی رود، دلم حال و هوای عید ندارد، به خاطر این قرار شکسته شده ،عذر می خواهم...</FONT></P> Fri, 27 Nov 2009 17:24:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=oasis77&postid=380 oasis77 http://oasis77.blogfa.com/post-380.aspx http://oasis77.blogfa.com/post-379.aspx   <P></P> <P>از بین دوستانی که دعوت شدند به نوشتن راجع به کودکان کار، دومین نفر نیز به این دعوت پاسخ گفت، با تشکر از آقای محمودیان از نویسندگان وبلاگ تشریک، می توانید متن ایشان را <A href="http://www.tashrik.blogfa.com/post-224.aspx" target=_blank><STRONG>اینجا</STRONG></A> بخوانید.</P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P>پی نوشت:</P> <P><A href="http://oasis77.blogfa.com/post-171.aspx" target=_blank>این مطلب را نیز بخوانبد</A> ...</P> Fri, 27 Nov 2009 01:13:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=oasis77&postid=379 oasis77 http://oasis77.blogfa.com/post-379.aspx http://oasis77.blogfa.com/post-378.aspx   <P></P> <P>به سهم خودم هریک از آثار باستانی ایران که به سرقت می رود خوشحال می شوم، چون می دانم در نهایت یا از سَر از موزهء لوور پاریس درمی آورد یا موزهء متروپولیتن نیویورک یا موزهء ارمیتاژ روسیه و به هریک از این سه موزه که برسد جای بسی مسرت و خوشحالی ست، چون اولا اینها بزرگترین موزه های جهان هستند که از تمام دنیا بازدیدکننده دارند، مهمتر اینکه اگر سری به موزه های ایران بزنید و به مهمترینشان، موزهء ایران باستان، واقع در خیابان سی تیر تهران، متوجه می شوید بیش از آنکه یک موزه باشد به یک قبرستان متروکه می ماند، که گنجهای بدون قیمتِ این سرزمین، مانند آهن آلاتی بی مقدار، در آن پخش و پراکنده اند!</P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> Wed, 25 Nov 2009 17:06:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=oasis77&postid=378 oasis77 http://oasis77.blogfa.com/post-378.aspx http://oasis77.blogfa.com/post-377.aspx  </P> <P>روحم مُرد، به خاکش سپرده ام، جسمم در فراقش سوگوار بر این خاک نشسته است... و هر روز مرگ را در آیینه، در بازتاب نگاههای بی فروغش تماشا می کند...</P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> Wed, 25 Nov 2009 16:37:14 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=oasis77&postid=377 oasis77 http://oasis77.blogfa.com/post-377.aspx http://oasis77.blogfa.com/post-376.aspx   <P></P> <P>می خواهم اعتراف کنم، اینجا می شود راحت اعتراف کرد! </P> <P>لبخندهایم دروغین اند، تمام لبخندهایم دروغند، من سالهاست دیگر نمی خندم، اشکهایم سَردند، بی هیچ خواهشی یا تمنایی، سوز سرمایی غریب، چشمهایم را پُر از اشک ساخته است... و دلم سردتر از همیشه، بی هیچ دلبستگی، گسسته است و آمادهء جدایی... من سالها پیش دل کَنده ام از همه چیز، درست یادم نیست چند سال پیش... خیلی پیش از اینها، جایی در التهاب کودکی... دنبال هیچ پیوستگی نیستم، چرا خودم را فریب دهم و دیگری را؟! از هر سلامی گریزانم، خداحافظی را دوست تر دارم، آنقدر در سلام کردن خسیسم که تا آشنایی می بینم از دور، مسیرم را کج می کنم، رودررویش نشوم، ناگزیر به سلام و علیکی نباشم... دلم می خواهد یقه های پالتویم را بالا بکشم و شالم را روی صورتم تا چشمها بالا ببرم، و دستهایم را در جیب بگذارم و نگاهم به زمین باشد و بروم و همه غریبه باشند، بی هیچ گفت و گویی... دلم یک سرزمین سرد می خواهد، جایی که چشمها بدون نگاه باشند، جایی که آدم خودش باشد و تنهایی اش و برهوت برف و چند درخت کاج و حصاری و کلبه ای روشن از نور فانوس...</P> <P>این آدمها چقدر کسالت بارند! و لبخندهای دروغین بر لبها چقدر خشک و ساختگی! با تمام سردی شان ادا در می آورند! ادای سلام و علیکهای گرم! اما سرما بر لبهای خشکشان نشسته است...</P> <P>چرا همه به هم دروغ می گویند؟!</P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> Wed, 25 Nov 2009 13:30:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=oasis77&postid=376 oasis77 http://oasis77.blogfa.com/post-376.aspx http://oasis77.blogfa.com/post-375.aspx   <P></P> <P>همهء ما هر روز، درگیر انجام شدن کارهای گوناگون، صبح را به شب می رسانیم، بعضی روزها کلی کار انجام نشده که حتی فکر کردن به نظم و سامان دادنشان گاه کلافه کننده است، اما خوب که فکر می کنم می بینم بیشتر این کارها بیهوده است! </P> <P>این مرا یاد همان حکایت معروف " اژدها کشی " می اندازد که در وبلاگ قبلی ام نوشته بودم!</P> <P>چند سال پیش از استاد واحد تجزیه تحلیل آثار هنری این حکایت را شنیدم که فردی در دانشگاه پذیرفته می شود در رشتهء اژدهاکُشی، درس می خواند و مدرک کارشناسی اش را می گیرد و در به در می گردد به دنبال جایی که بتواند تئوری های اژدهاکُشی را در واقعیت تجربه کند! همه می گویند جایی برایت کار نیست، اما به تازگی این رشته در مقطع کارشناسی ارشد نیز تدریس می شود بهترست ادامه تحصیل دهی! طرف می رود می خواند قبول می شود و دوسال بعد با مدرک کارشناسی ارشد دنبال کار می گردد! به هر دری می زند به جایی نمی رسد! تا اینکه می گویند شانس آورده ای دکترای این رشته نیز به تازگی تدریس می شود، سرانجام طرف دکترایش را هم می گیرد و می گوید اگر یک اژدها در این دنیا باشد سهم من است که او را بکشم! من دکترای این رشته ام، اطرافیان آرامش می کنند و می گویند اژدهایی در کار نیست اما یک عده دانشجو در مقطع کارشناسی اژدهاکشی، پذیرفته شده اند، شما بیا برو سر کلاس برای تدریس به اینها!</P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> Tue, 24 Nov 2009 08:52:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=oasis77&postid=375 oasis77 http://oasis77.blogfa.com/post-375.aspx